هوزان محمود

جواب: متاسفانه همين طور است. زيرا که اشغال عراق و همچنين ترور های دائمی روزانه، وضعيت زنان را در عراق وخيم تر نموده است.از همه مهمتر اينکه زنان در شرايط فعلی از هيچگونه امنيتی برخوردار نيستند.

سئوال: تحقيقات مختلف از سوی سازمانهائی چون سازمان عفو بين الملل بر اين تاکيد دارند که بسياری از زنان عراقی می ترسند تنها از خانه بيرون بروند و از اين رو ديگر به مدرسه و يا محل های کار خود نمی روند. نتيجه اين تحقيقات همچنين يبانگر اين حقيقت تلخ است که در دو سال گذشته شدت خشونت بر زنان عراقی افزايش يافته است. بنظر شما وضعيت امروزی زنان عراقی چگونه است؟

جواب: عراق توسط آمريکا و لشگرهای متحدش اشغال گرديده است و آنها رژيمی دست پرورده خودشان را بر روی کار آورده اند که تا کنون به اندازه يک سر سوزن امنيت برای زنان به وجود نياورده است. وقتی زنان به بيرون از خانه می روند مطمئن نيستند که دوباره به خانه بازگشت خواهند نمود يا نه. وضعيت کنونی زنان در عراق بسيار اسفناک است. روزانه به دختران زيادی حمله می شود. خودکشی ، تجاوز جنسی ، زن ربائی و قتل زنان توسط گروه های بسياری که عمدتا گروه های اسلامی هستند که مردم را تروريزه می کنند. همچنين سربازان اشغالگران وضعيت بسيار وحشتناکی را برای زنان ايجاد نموده اند. زنان دستگير می شوند و در زندانها نگه داری می شوند و اغلب مورد تجاوز جنسی و يا مورد آزار های  ديگرجنسی قرار می گيرند. بسياری از اين تجاوز کنندگان سربازان آمريکائی هستند. همچنين اين سربازان  زنان را در زندان شکنجه می دهند. اين کاملا مشهود است که وضعيت زنان عراق بعد از جنگ بشدت وخيم تر گشته است.

سئوال : برای چه زنان به لحاظ حقوقی از چنين عقب گردی بر خوردار شدند؟

جواب: اين رژيم که روی کار آورده شده، تشکيل شده از نيروهای راست ارتجاعی مذهبی . گروه های سياسی اسلامی که ميخواهند قوانين اسلامی را برای زنان به اجرا درآورند و توانسته اند تا کنون اين کار را بکنند. آنها نه تنها برای زنان امنيت نياورده اند بلکه  ميخواهند آنان را در يک جامعه اسلامی محدود سازند.

سئوال: شما گفتيد که عدم امنيت برای زنان در جامعه کنونی عراق بزرگترين مشکل زنان است. می خواستم بدانم برای ايجاد اين امنيت چه بايد کرد؟

جواب: وجود اشغالگران در عراق به گروه های اسلامی اين بهانه را داده است که هر کار که می خواهند انجام دهند و به کار های خود مشروعيت دهند و قوانين خود را در جامعه جا بياندازند بخصوص قوانين ضد زن. پايان دادن به اين اشغال می تواند زمينه ای باشد که بتوان در مقابل اين حرکات هم مبارزه نمود.

سئوال: سازمان شما بر ضد اين اشغال است و خواهان خروج نيروهای اشغالگر از عراق است. اما آيا فکر می کنيد اگر اشغالگران بروند وضعيت عراق بهتر خواهد شد؟

جواب: ما حضور نيروهای اشغالگر را در دوسال گذشته کاملا لمس نموديم و ديديم که آنها هيچ کاری برای هيچکسی نکردند و برای زنان عراق و جامعه عراق هيچ بهبود اساسی نسبت به قبل نياوردند. وجود آنها در اينجا بی معنی است. آنها حتی بدبختی های ما را بيشتر کردند. آنها ما را به زکت های مختلف ارتجاعی مذهبی و قومی و قبيله ای تقسيم بندی نمودند و رژيمی را خلق کردند و  بر سر کار آوردند که ما را نمايندگی کنند. کليه افراد رژيم طرفداران آمريکا هستند . وضعيت ما به هيچ وجه بهتر از زمان صدام حسين نيست. ما فکر می کنيم اگر اين اشغال خاتمه يابد به هيچ وجه وضع ما بدتر از قبل نخواهد شد. زيرا عراق کنونی  محل جنگی شده است برای گروه های اسلامی خلاف کار و گروه های سياسی که تنها می خواهند جامعه را تروريزه کنند. دولتی هم که از دوسال و نيم گذشته بر سر کار آمده است، دولتی بی خاصيت و بی معنی است. ما بر اين باوريم که مردم عراق بعد از رفتن اشغالگران حداقل مشکلاتی را که توسط اشغال دچار آن شده اند را نخواهند داشت.

سئوال: اما تا آنجائی که من می دانم يک وزارت زنان ايجاد شده و يک چهارم صندلی های مجلس ملی برای زنان رزرو شده است. آيا به نظر شما اين خود مسئله ای را تغيير نمی دهد؟

جواب: اينکه زنان در پارلمان هستند هيچ تغييری در وضعيت ما ندارد. نبايد فراموش کنيم که اين زنانی که در مجلس نشسته اند نماينده زنان عراقی نيستند. آنها انتخاب شدند و به مجلس برده شدند تا علائق آمريکا را نمايندگی نمايند و نه اينکه چون برای زنان عراقی کاری کرده بودند و يا فعالان حقوق زنان بودند.

 اکثر اين زنان هيچ شناختی از زنان عراق ندارند و تنها جزئی از اين مجلس مرتجع می باشند. مجلسی که تنها از مذهبيون مرتجع و گروه های قومی و قبيله ای تشکيل شده است. اين زنان وابسته به اين سياست می باشند. آنها در مجلس ننشسته اند که بطور واقعی به مشکلات حقوقی  زندگی زنان رسيدگی کنند و يا امنيت های لازم را برای زنان به وجود آورند. تازه دو يا سه ماه پيش بود که اين زنان قصد داشتند قطعنامه ای را به مجلس ارائه دهند که بر طبق آن به همسران زنان و يا بهتر بگويم " محافظت کننده زنان " اين حق را می دهد که هر زمان که زنان فرمانبرداری ننمودند، آنان را کتک بزنند. اين خود نشان می دهد که اين زنان نماينده مجلس، خود تا چه حد مرتجع می باشند. آنها می خواهند درست شرايط زندگی را بر زنان عراقی حاکم نمايند که برای زنان ايرانی و سعودی و يا افغانستان زمان طالبان حاکم نمودند.

سئوال: بسياری از انسانها و فعالان زنان تلاش نمودند که در قانون اساسی جديد عراق برابری زنان را با مردان قيد سازند. اما سازمان شما از زنان خواست که انتخابات قانون اساسی را بايکوت نمايند. چرا؟

جواب: برای اينکه اين قانون اساسی محصول فکری يک عده از انسانهائی است که وابسته به آمريکا و متحدينش و همچنين دولت ارتجاعی فعلی می باشند و در واقعيت هم قانون اساسی است که  حقوق زنان را از حقوق بشر جدا ساخته و بدين ترتيب حقوق بشر را زير پا گذاشته است. زيرا که اين قانون اساسی طبق قوانين شريعت و حقوق اسلامی تنظيم گشته است.  اين قانون اساسی به هيچ وجه در جهت منافع مردم عراق وضع نشده بلکه بخشی از برنامه دولتی است که در حال حاضر در قدرت قرار دارد و از طريق اين قانون اساسی قصد دارد به خود مشروعيت دهد. اين قانون اساسی به هيچ وجه با حقوق و آزادی ها و خواسته های ما رابطه ای ندارد. تنها يک تکه کاغذ است و بس

سئوال : شما و سازمانتان اعلام نموده ايد که اين قانون اساسی شما را به تاريکی های قرن های گذشته بر می گرداند. شما از کجا به اين نتيجه گيری می رسيد؟

جواب: اين ديگر برای همه مشخص است که اين قانون اساسی بر اساس دين اسلام يعنی بر مبنی يک مذهب برای قانون گذاری و اجرا نوشته شده است. برای چی قانون اساسی عراق بايد بر مبنی دين اسلام تدوين و تنظيم گردد؟

برای چی آنها می گويند که کليه دادگاه های عراق و قاضيان عراقی اساس دين شريعت را بايد بشناسند و بفهمند و بر مبنی اين دين تصميم گيری کنند؟ ما قبلا همچنين چيزی در عراق نداشتيم. افزون بر اين در اين قانون اساسی چيز زيادی در باره حقوق زنان نوشته نشده است. اين قانون اساسی تنها به تمامی آنانی که بر قدرت هستند کمک نموده و اين آدمها تا به حال هيچ کار خوبی برای ما نکرده اند. دو هفته پيش وزارت آموزش و پرورش عراق قانونی را وضع نمود که بر مبنی آن دانشجويان دختر و پسر را ار هم جدا می سازد و از اين تاريخ به بعد در دانشگاه ها به آنها جداگانه تدريس می شود. يعنی در اطاق های درس مجزا از هم. آنها می خواهند دانشجويان دختر را مجبور کنند که حجاب بر سر نمايند.  تازه اينها اولين نتايج اين قانون اساسی مرتجعانه است. آنها می خواهند زنان و مردان را از هم جدا سازنند و وضعيتی را چون وضعيت زنان ايران و يا سعودی و افغانستان به وجود آورند. 

مبارزه بر عليه حکومت اسلامی ها بر زندگی زنان

سئوال: در روز های اخير به بسياری از فعالان زنان حمله شده و يا حتی هدفمند به قتل رسيده اند. آيا سازمان شما هم مورد تهديد قرار دارد؟

جواب: بله طبيعتا. دبير اول ما خانم يانار محمد اولين زنی بود در عراق که بعنوان فعال حقوق زنان و بخاطر مبارزه شهامت بارش بر عليه شريعت، مورد تهديد به قتل قرار گرفت. زير پا گذاشتن حقوق زنان و تهديد فعالان زنان همچنان ادامه دارد. سازمان ما دائما در خطر است. زيرا که ما اولين سازمان زنان عراقی می باشيم که در سرتاسر جهان برای مبارزاتش برای آزادی، برابری حقوقی و سکولاريته در عراق معروف می باشد. ما همچنين از اين جهت معروف می باشيم چون بدون تن دادن به هيچ توافقی بر عليه اشغالگران می جنگيم. ما فکر می کنيم که هر آنچه هم اکنون در عراق می گذرد محصول همين اشغالگری است.

سئوال: چگونه برای حقوق زنان می جنگيد. فعاليت های اصلی سازمان شما کدام می باشند؟

جواب:  ما خانه های امن، خانه های زنان برای زنانی که به آنها خشونت شده است و يا تهديد به مرگ شده اند درست کرديم و رج اين خانه ها را می دهيم. ما تظاهرات های بسياری را سازماندهی نموديم. ما تنها سازمان زنانی هستيم در عراق که زنان را بر عليه تجاوزات جنسی و قتل و زن ربائی و.... به خيابانهای بغداد کشيده و همچنين آکسيون های بين المللی يرگزار نموديم. ما از 4 ماه بعد از اشغال عراق شديدا فعال شده ايم. ما در 8 مارس گذشته توانستيم هزاران زن را به خيابان های بغداد برای جدائی دين از دولت و آزادی و بر عليه بی حقوقی بزنان گسيل نمائيم و در تمامی خيابان ها جشن بگيريم. ما کنفرانس های بسياری برای برابری حقوقی زنان و برای نفی قانون اساسی فعلی عراق بر گزار نموديم. ما بر عليه قطعنامه 137 که قوانين  شريعت را بعنوان قانون گذار معرفی می نمايد، مبارزه نموده و می نمائيم.  ما در بغداد روزنامه ای را بيرون می دهيم بنام "برابري". ما به کارخانه جات ، زندانها و ادارات می رويم و تلاش می کنيم که خودآگاهی زنان را بالا بريم تا با همکاری آنها خواستار حقوقمان ، برابری حقوقی و آزادی شويم و بتوانيم از يک سو با اشغالگران بجنگيم و از سوی ديگر بر عليه رهبريت اسلامی ها بسيج شويم.

سئوال: سازمان شما در بيان نظراتش بسيار سکولار و راديکال است. آيا فکر می کنيد که با اين منطق می توانيد زنان و مردان عراق را قانع سازيد؟

جواب: ايدآل های ما ايده آل های ناشناخته و غير طبيعی برای مردم عراق نيست. زيرا که ما هميشه يک جامعه سکولار در عراق داشته ايم. ما هيچگاه دولت اسلامی در عراق نداشته ايم. ما هيچگاه قانون گذاريمان کاملا بر طبق شريعت نبوده است. از اين رو چرا بايد اين خواست برای مردم عراق ناشناخته و عجيب باشد؟

در حقيقت اين نظر اکثريت مطلق اعضای سازمان ماست. من اصلا اعتقاد ندارم که جامعه ما به سکولاريته به عنوان واژه ای عجيب و غريب برخورد نمايد و تاريخچه سکولاريته در عراق را در نظر نگيرد.