هوزان محمود

بمناسبت ٨ مارس روز جهانی زن
زنان در عراق کنونی از هيچ امنيتی برخوردار نيستند

• گفتگوی مايکه دمير با هوزان محمود عضو سازمان زنان «برای حقوق زنان در عراق»، درباره ی اوضاع فعلی عراق، بمب گذاری های هدفمند و همچنين خواست خروج ارتش اشغالگر از عراق

برگردان ناهيد جعفرپور

اخبار روز: www.iran-chabar.de

چهارشنبه ١٢ بهمن ١٣٨۴ – اول فوريه ٢٠٠۶

تقريبا همه روزه در عراق عده ای از دختران و زنان از سوی گروه های مسلح، مورد اصابت گلوله، آدم ربائی، تجاوز جنسی و قتل قرار می گيرند.

زنان امروز در عراق در موقعيت بسيار خطرناکتری از گذشته زندگی می کنند. به ويژه زمانی که بخواهند از حقوق زنان دفاع نموده و در مقابل زن ستيزی به مبارزه بپردازند.

 از زمانی که در عراق بنيادگرايان و گروه های مذهبی فعاليت می نمايند، طرفداران حقوق زنان همواره قربانی حملات هدفمند می باشند. يکی از اولين زنانی که تهديد به مرگ شد، يانار محمد دبير اول سازمان زنان عراقی "برای حقوق زنان در عراق"می باشد. اين سازمان زنان تظاهرات هائی را بر عليه تجاوزات جنسی به زنان، زن ربائی و قتل های ناموسی در عراق سازماندهی نموده است. در روزنامه اين سازمان در باره چگونگی محافظت زنان در مقابل خشونت و تهديد به مرگ که روز به روز در حال رشد است، درس هائی داده می شود.

مايکه دمير مصاحبه ای را با هوزان محمود عضو سازمان برای حقوق زنان در عراق، در باره وضعيت کنونی زنان عراقی  نموده است:

سئوال: آيا شما فکر می کنيد که در شرايط کنونی وضعيت زنان در عراق بد تر از زمان صدام حسين شده است؟

این قانون اساسی چیزی بغیر از بندگی برای زنان عراقی چیزی در بر ندارد. بیشتر بحث ها پیرامون اصول و قواعد اصلی قانون جدید در مرکز این موضوع قرار دارد که اسلام منبع و منشا قوانین آینده عراق قرار گیرد.
*تمامی اینها نتایج و پی آمدهای اشغال کشور عراق بدست امریکا و متحدینش است. تمامی این جنایات تحت لوای آزادی عراق صورت پذیرفته است

هو ز ان محمود*
ایندیپندنت
برگردان المیرا مرادی
www.donyayema.org

 

عراق می بایستی دست رد به قانون اساسی که زنان را به بردگی می کشاند، بزند

عراقی ها می بایستی قانون اساسی را که در آن زنان را به بردگی می کشاند را رد نمایند. امروز مهلت مقرر برای طبقات و اقشار سیاسی قانونگذاران عراقی جهت توافق بر سر قانون اساسی جدید این کشور به پایان می رسد، اما اجازه ندهید شما را اغفال کنند، این قانون اساسی چیزی بغیر از بندگی برای زنان عراقی چیزی در بر ندارد. بیشتر بحث ها پیرامون اصول و قواعد اصلی قانون جدید در مرکز این موضوع قرار دارد که اسلام منبع و منشا قوانین آینده عراق قرار گیرد. این قانونی است مصیبت بار برای زنان عراقی و عقب نشینی و وادادن به آن دسته از گروههای تروریستی اسلامی است که بر اساس گفته عفو بین الملل کار روزانه آنان انجانم جنایت علیه بشریت است.

کمیته پیش نویس قانون اساسی، مانند مجلس قانونگذاری عراق، تحت تسلط و سلطه مذهبیون و گروههای قومی و قبیله ایست. اعضای کمیته برای داشتن یک قانون اساسی که منشا اسلامی داشته باشد ، فشار می آورند تا در آینده بتوانند قوانین حقوقی را با توجه به شرع اسلام بنویسند و در این زمینه با توسل به زور تلاش می کنند که هر گونه حقوقی را که با استانداردهای " حقوق بشری" مطابقت داشته باشد را مانع گشته وبرتری خود را در زمینه به منصه ظهور رساندن دیدگاههای دینی و شرعی وعرصه قانونی دادن به آن را با حرکات و قیام های اسلامی تداوم بخشند.

با این حساب قانون اساسی تکمیل شده ، آنگونه که سموم فکری گروههای اسلامی در روند عمومی زندگی عراقی ها تا کنون جاری کرده است، می رود تا انعکاس نیروی فشاری باشد برای اسلامیزه کردن زندگی عراقیها. حتی سیاستمداران میانه علاقه ای به درگیر شدن با قدرت روزافزون گروههای مذهبی اسلامی ندارند، گروههای مذهبی که هم اکنون در تمامی گوشه و کنار عراق دوره اشغالی حاضرند.

تاثیر القاعده و گروه ابو معصب الزرقاوی چه بر سنی و چه بر شیعه، چه بر حکومت و چه بر اپوزیسیون محسوس است. و یا حضور بعثی های سابق که خود را مستقل می دانند و نام جنبش " جنگجویان مقاومت" را برخود دارند. اما آنچه که همه گروهها اسلامی را در عراق با هم متحد می کند، زن ستیزی است چیزی که همپا و برابر است با نفرتشان از اشغالگران آمریکائی و انگلیسی. در گوشه و کنار کشور، فشارهای زیادی بر زنان و حقوق آنان در جریان است، بدون آنکه گزارشی در جایی ثبت شود و یا اینکه از طرف حکومت مورد بررسی قرار گیرد. گروههای اسلامی روزانه بدلایل متعددی زنان را بقتل رسانده و یا با بکارگیری اسلحه و یا پاشیدن اسید بر زنان، آنان را زخمی و مجروح می نمایند.

گروه حقوقی زنان ما، سازمان آزادی زنان در عراق، بعنوان سازمانی بر علیه خشونت بر زنان ، طبقه بندی شده است. برای مثال در ماه مارچ امسال پیروان روحانی معروف مقتدا ال صدر یک بازدید دانشجویی دانشجویان بصره را مورد حمله قرار دادند. یک گروه مختلط از دختران و پسران که در پارک عمومی بصره سرگرم بازی فوتبال و گوش دادن به موسیقی بودند ، مورد حمله قرار گرفتند. در این حمله یکی از دانشجویان پسر بدلیل دفاع از دختران دانشجو و حائل شدن میان انان و دار و دسته مقتدا صدر که سعی داشتند لباس های دختران را پاره کنند ، کشته شد. در این هنگام دارو دسته صدر از دخترانی که لباس هایشان را پاره کرده بودند و نیمه لخت بودند عکس می گرفتند و دختران را تهدید می کردند در صورتیکه آنها از چنین رفتارهای غیر اخلاقی دست برندارند، انها این عکس ها را برای خانواده دختران می فرستند. بطور وسیع، زنان متخصص مورد هدف آنان قرار می گیرند و کشته می شوند بخصوص در شهر موصل، و اخیرا گروههای اسلامی ضد زنان در بغداد به صورت زنان اسید پاشی می کنند و یا اگر پاهایشان پوشیده نباشد بر آنها اسید می پاشند.

"قتل ناموسی" و همچنین دزدیدن زنان و تجاوز به انان بسیار رایج است. سر بریدن زنان شایع و زنان بعنوان بردگان سکسی فروخته می شوند. چند ماه پیش زمانیکه در بغداد بودم، بدون داشتن یک محافظ نمی توانستم به هیچ کجا رفت و آمد کنم. احساس خطر و تهدید در همه جا وجود داشت. سرکوب زنان توسط گروههای اسلامی بخشی از هویت خشونت بار و ترور اخلاقی آنهاست. گروههای اسلامی با هزاران اعلامیه، شعارهای دیواری و هشدارهای لفظی به جنگ علیه زنان بی حجاب، زنانی که آرایش دارند، و زنانی که با مردان دست می دهند و یا در محیطی مختلط با مردان بسر می برند، می روند. دکترهای زن از معالجه مردان منع شده اند و دکتر های مرد از معالجه و ویزیت زنان برحذر گشته اند.
این دستور العملی است برای بردگان نسل آینده، شهروندان درجه دوم و نادیده انگاشته. هزاران دانشجوی زن در دانشگاهها درس را رها کرده اند تا از تهدیدات گروههای اسلامی در امان باشند. سوء رفتار اسلامی مانند یک اپیدمی و عملی واگیردار است که روزانه در درجات بالایی از سیاست و مباحث سیاسی گسترش پیدا می کند. اخیرا بحث هایی در سطح جامعه جاریست که به مرد حقوقی مانند داشتن چهار زن قانونی، داشتن حق مسلم برای طلاق و هم چنین داشتن قیمومیت بچه ها اعطا می کند. حتی زنان عضو مجلس ملی ( پارلمان) عراق برای دادن حق " زدن و تادیب زنان" توسط قیم و سرپرست آنان ( مردان خانواده مانند همسر و یا پدر زن) درخواست صدور قطعنامه ای را داشته اند.

تمامی اینها نتایج و پی آمدهای اشغال کشور عراق بدست امریکا و متحدینش است. تمامی این جنایات تحت لوای آزادی عراق صورت پذیرفته است و آنچه که ما تحت شرایط اشغال عراق واقعا شاهد آن هستیم از دست رفتن آزادی های زنان بدست اسلامیون سیاسی است که براحتی این احساس را پیدا کرده اند که شخصیت زنان را به ترور و نابودی بکشانند. اسلامی ها به این کشور تحت اشغال که اسمش را " سرزمین مسلمانها " گذارده اند، برای به اصطلاح آزادی عراق هجوم آورده اند، اما در واقعیت نه آمریکا و نه اسلامی ها برای آزادی ما عمل نمی کنند. هم آمریکا و هم اسلامی ها برای بدست آوردن قدرت و تاثیر گذاشتن بر حیات سیاسی – اجتماعی عراق می جنگند. هم انتخابات ژانویه گذشته و هم قانون اساسی که این روزها در تدارکش هستند، همگی بخشی از پروسه مشروعیت بخشیدن به حکومتی دست نشانده در عراق است.تنها در سایه فضای اشغال و ترور است که آنها می توانند در پیشبرد افکار مرتجعانه و واپس گرایانه موفقیت حاصل کنند.

این قانون اساسی ساخته شده است تا بیم و نگرانی را در زندگی زنان عراقی رشد و افزایش دهد، در جائیکه حقوق تمامی زنان عراقی بدست بدخواهان اسلامی نادیده انگاشته و بدور ریخته شده است. زنان عراقی و حقوق آنها هم اکنون بشدت در معرض برگشت به عصر تحجر و سیاهی ها می باشد.ما می بایستی وقوع این ترازدی را قبل از اینکه خیلی دیر شود، متوقف کنیم. می بایستی به قانون اساسی که بر مبنای به بردگی کشیدن زنان، فرقه گرایی مذهبی و قبیله ایست ، دست رد زد.

* هوژان محمود : مدیر بخش لندن ، سازمان آزادی زنان در عراق است و یکی از پایه گذاران کنگره آزادی عراق می باشد.

 

  هوژان محمود- ایندیپندنت- برگردان المیرا مرادی

تهیه کنند: سعید کرامت

جامعه عراق در زیر چنگال نیروهای خشن و حریص آمریکا از یک سو، و نیروهای سیاه دینی و قومی از سویی دیگر پرپر میزند.  درآن جامعه، ارزشهای انسانی و دست آوردهای مدنی بشریت به حاشیه جامعه رانده شده اند.  اما در تقابل با آن دو نیروی سیاه، حزب کمونیست کارگری عراق در تلاش برای بازگرداندن مدنیت به آن جامعه است.  تبلیغات متفکرین و رسانه های گروهی متعلق به دو قطب وحشت آفرین در عراق، آمریکا و گروههای قومی و دینی، ذهنیت مردم را به شیوه ای پرورش داده اند که اکنون خیلی ها ویژه گیهای ژنتیکی یا دینی ویا لهجه گویشی را تبدیل به معیاربرای تمیز دادن سیاست صحیح کرده اند.  مثلا گویا یک عمامه بر سرو ریش بلند خودبخود نماینده مردم ناصریه و بصره است. یا گویا یک سیاستمدار کرد با پوشیدن لباس کردی و خودداری کردن از  صحبت به زبان عربی بهتر میتواند مردم اربیل و سلیمانیه را نمایندگی کند. مفهوم لیبرالیستی حقوق فردی و حق انتخاب فردی از آن جامعه رخت بر بسته است. در این سیستم شهروند نمی تواند به کسی  به خاطر پراتیک و یا پلاتفرم سیاسی اش رای دهد بلکه ابتدا بایستی لیستی که به یک گروه قومی و یا مذهبی خاص است را انتخاب کند.

نیروهای راست آمریکائی هم  این معیار ها را دارند. هنگامی که یک سرباز آمریکائی مجروح میشود، تمام جامعه را برای احترام به او بسیج میکنند. پولهای کلان خرج نوشتن کتابهای افسانه ای و قهرمانسازی از او میکنند. اما روزانه صداها نفر عراقی بعناوین مختلف بعلت حضور نظامی آمریکا در منطقه کشته میشوند اما از نظر سیاستگزاران و  مدیای آمریکایی کمترین اهمیتی ندارد.

درتقابل با نیروهایی که روزگار را برمردم عراق تلخ کرده اند، حزب کمونیست گارگری عراق قرار گرفته است که با تکیه بر قشر آگاه جامعه تلاش بی وقفه ای در عرصه های مختلف برای بازگرداندن ارزشهای انسانی به آن جامعه دارد. در این جا  به گوشه های از این تلاشها اشاره میشود.

در عراق شورای کارگران بیکار، درگیر بسیج و سازماندهی  کارگران حول خواسته های متعدد کارگری است. کار، بیمه بیکار مکفی، بهداشت رایگان، بهبودی به محل کار و پایان داده به اشغال نظامی عراق از مطالبات این تشکل است. طبق خبری که اخیر از فلاح علوان دبیر این شورا دریافت شد، فعالین شورای کارگران عراق،  در شهر" المسیب" واقع در 180 کیلومتری جنوب غربی بغداد در حال تدارک کمپینی برای بیرون کردن نیروهای نظامی آمریکا از محل کارشان هستند. نیروهای آمریکایی بسیار از مراکز صنعتی و حتی بیمارستان را تبدیل به پایگاه کرده اند. نیروگاه برق المیسیب یکی از این پایگاه ها است. به همین دلیل درجه تولید برق آن نیروگاه خیلی پائین آمده است. بعلت استفاده از نیروگاه  بعنوان پادگان اعتراضات متعددی روی داده است و اخیر دو کارگر زن در این رابطه باز داشت شده اند. شورای کارگران عراق درحال تدارک یک کمپین برای بیرون کردن ارتش آمریکا از این نیروگاه است.

درعرصه زنان، ینار محمد در شهرهای مختلف عراق چندین شلتر (خانه امن) برای زنان مورد تجاوز قرار گرفته سازمان داده است.  به طور مرتب در میدیا عربی و انگلیسی زبان ظاهر و در مورد وضعیت زنان و اوضاع سیاسی عراق به مجادله و تبادل نظر میپردازد. اخیرا او در سمیناری با کسانی مثل نوال سعداوی، نویسنده مشهور مصری، و تعدادی دیگر از زنان فعال و صاحب نظر در امستردام پایتخت هلند در مورد زنان عراق و زنان خاور میانه صحبت کرد.  ینار همچنین در 27 تا 30 اکتبر در یک کنفرانس جهانی زنان در بانکوک مرکز تایلند شرکت کرده وضعیت مشقت بار زنان عراقی تحت اشغال را توضیح و اشاره کرد که نیروهای قومی و مذهبی که در عراق با آمریکا مقابله میکنند، پیام سیاه تری برای مردم عراق دارند، لذا قابل حمایت نیستند.  ینار محمد تاکید کرد که  نیروی قابل حمایت است که خواهان رفاه اجتماعی برای همه وجدایی دین از دولت و قومیت باشد.

تلاش برای پایان دادن به اشغال و ایجاد یک حکومت غیر قومی و غیر مذهبی یکی دیگر از کمپین های حزب کمونیست کارگری عراق است که با شرکت در کنگره آزادی عراق آنرا پیش میبرد. در ادامه تلاشهای داخلی برای تشویق گروها و شخصیت های  سیاسی به پیوستن به این کمپین، سمیر عادل، دبیر این کنگره سفر های متعددی به کشورهای مختلف برای جلب حمایت از این کنگره دارد. او اخیرا به ژاپن و کره جنوبی، فلیپین و اندونزی دعوت شده بود.  درطی این سفر سمیر عادل در سمینارات و مصاحبه های متعددی شرکت کرد و اهداف کنگره آزادی عراق و ضرورت حمایت از این تشکل را برای  عموم توضیح داد.  سفر سمیر عادل  انعکاس وسیعی در رسانه های گروهی کشورهای مدعو، و همچنین کشورهای عربی داشت.

 طی کمپین برای انتخابات قانون اساسی، هوزان محمد، عضو دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری عراق، یک منبع اصلی برای مطلع کردن مردم انگلیسی زبان در مورد نمایش انتخابات بود.  هوزان در طول ماه اکتبر با نهادها و رسانه های گروهی از جمله با تلویزیون و رادیو بی بی سی جهانی و رادیو بی بی شبکه 5 و رادیو فوروم آمستردام، مصاحبه داشته است. هوزان هم چنین مقالاتی برای روزنامه های گاردین چاپ لندن و پراودا چاپ روسیه نوشته و با پالمان اروپا دیدار داشته است. علاوه براین فعالیت ها هوزان محمود به کشورهای ایتالیا و پرتقال دعوت شد. نامبرده دراین کشورها در رابطه با اوضاع سیاسی عراق، عواقب و نتایج حمله آمریکا به عراق و راه حل بیرون رفت از این وصغیت صحبت کرد.

حزب کمونیست کارگری عراق با وجود امکانات محدودش افقهای امید بخشی را نوید میدهد. حمایت مادی و معنوی از این حزب مترادف است با حمایت از یک جامعه مدنی شایسته انسان.

چرا من در انتخابات ساختگی عراق شرکت نمی کنم!

رشد روزافزون افکار ضد" آزادی زن" درميان متعصبينٍ تحت حمايت آمريکا

• اگر زنان عراقی در انتخابات روز يکشنبه شرکت نمايند، در ليست کانديداها چه کسانی وجود دارند که اين زنان بتوانند به آنان رای دهند؟ حقوق زنان بوسيله بيشتر کسانيکه در دسته جات و ليست های کانديداتوری انتخابات روز يکشنبه 30 ژانويه قرار گرفته اند، مورد چشم پوشی و بی اعتنايی شديد قرار گرفته است. بنظر می آيد که دولت آمريکا هم شديدا از اينکه عراق توسط گروههای مرتجع اسلامی و نخبگان قوم پرست قبائل اداره شود، خشنود و راضی است

هوژان محمود- گاردين - برگردان الميرا مرادی

Elmira2211@yahoo.ca

شنبه ١٠ بهمن ١٣٨٣ – ٢۹ ژانويه ٢٠٠۵
اشاره مترجم: انتخابات قريب الوقوع عراق از حمايت طيف وسيعی از گروههای اسلامی شيعی و برخی قبائل عراقی برخوردار است. حمايت شديد آمريکا در پشتيبانی از اين انتخابات همراهی طيفی از حکومت هايی نظير جمهوری اسلامی ايران تا برخی دولت های اروپائی را نيز دارا بوده است. اقدامات شگفت انگيز ايران جهت برگزاری انتخابات در ميان عراقی های مقيم ايران، شهادت برهمکاری بی نظير جمهوری اسلامی ايران با آمريکا بر سر مسئله عراق و اداره آينده اين کشور تحت حکومتی مذهبی با اکثريت شيعه مذهبان دارد.
از طرفی ديگر روز گذشته جرج بوش در مصاحبه با نيويورک تايمز اعلام نمود که در صورت درخواست دولت جديد عراق ، در عراق باقی خواهد ماند. اين تمامی آن اصرار دولت آمريکا در برگزاری انتخاباتی است که طی آن می خواهد دولت و حکومتی دست نشانده را جهت ابقای قوای نظامی خود در عراق، رسما مشروعيت بخشد.
از اينروست که جناياتی که به دروغ به اسم " مقاومت مردم عراق" از طرف برخی گروههای اسلامی در عراق صورت می گيرد ، بهيچوجه مورد پيگرد قوای اشغالگر قرار نمی گيرد. اين گروهها بر اساس شهادت بسياری (از جمله رابرت فيسک و نائومی کلاين) از حمايت دستگاههای جاسوسی آمريکائی و اسرائيلی برخوردار هستند و هيچ ارتباطی با مقاومت واقعی مردم عراق در مقابل اشغالگران ندارند.

من يک زن عراقی هستم و انتخابات روز يکشنبه 30 ژانويه عراق را تحريم می کنم. زنانی که در اين انتخابات رای خواهند داد، در واقع رای خود را برای برده گی خود در آينده صادر می نمايند. مطمئنا زنانی که شرکت در اين انتخابات را حمايت می کنند، ادعا خواهند کرد که" بالاخره بعد از سالها حکومت استبدادی اين حداقل يک شکلی از دمکراسی و گرچه ناقص آن است، اما و معهذا دمکراسی است."

اما در واقعيت امر اين انتخابات برای زنان عراقی تنها يک شوخی بی رحمانه و ظالمانه است. در ميان امواج بمب گذاری های انتحاري، آدم ربائی ها و تجاوزات نظامی که تحت رهبری اشغالگران آمريکائی در بيست ماه گذشته(از زمانيکه صدام سقوط کرده است) صورت گرفته ، گزارشات رسمی بسيار کمی از پديده وحشيانه زجر و شکنجه و آزار زنان عراقی که در حال افزايش است، داده می شود. زنان قربانيان جديد گروههای اسلامی هستند، اسلامی هايی که تلاش دارند قوانين بربريت قرون وسطائی را در غالب يک حرکت سياسی پايه گذاری کنند که در آن کمترين حقوق برای زنان در نظر گرفته شود.

زنان عراقی که ساليان دراز از حقوق بيشتری نسبت به زنان ديگر در خاورميانه برخوردار بوده اند، هم اکنون می روند تا تمامی آن آزادی های پايه ای و اوليه را هم از دست بدهند. حق انتخاب لباس و تن پوش، حق انتخاب کسی که مايل به ازدواج با او هستند از آن جمله هستند. البته که زنان در تحت حکومت صدام صدمه می ديدند، من خود در زمان رژيم ظالمانه صدام مجبور به فرار از عراق شدم. من شخصا شاهد بی رحمی های رژيم صدام بودم، اما مطيع سازی و به انقياد درآوردن زنان هرگز يکی از اهداف حزب بعث عراق و رژيم صدام نبوده است. چيزی که ما هم اکنون شاهد آن هستيم عميقا نگران کننده است: از طرفی وجود نيروهای خارجی اشغالگر که فحاش و درنده خوست و از همه چيز نفرت دارد ، و از سوی ديگر گروههای مسلح و مرتجع اسلامی که تلاش دارند عراق را به دوران جديد تاريکی ها وارد نمايند.

روزانه اعلاميه های سياسي- مذهبی در اطراف کشور پراکنده می شود که درآن به زنان در مورد داشتن حجاب و چادر ، آرايش کردنشان و يا هم صحبتی و محشور شدن با مردان هشدار می دهند و تهديد می کنند. بسياری از زنان دانشجو دانشگاهها برای حفظ امنيت خود در مقابل گروههای اسلامي، از ادامه تحصيل در دانشگاهها صرفنظر کرده اند.

معيارها و ضوابط جديد که هم اکنون از لوله تفنگ اسلامی های متعصب و بنيادگرا بيرون می آيد، زنان را نه تنها به نمايندگی از سوی خانواده و قبيله بلکه از طرف امت، بعنوان ظرفی که می بايستی حاوی عزت ، ناموس و شرف و شرمساری تلقی شود، می بيند. ربايندگان کن بينگلی سرسختانه بر اين اصرار داشتند که جهت نجات " شرف و ناموس" عراقی ها ، زنان عراقی زندانی آزاد شوند. از چه زمانی گروههای اسلامی ، آنانی که آدم ربايی می کنند و شکنجه و به قتل می رسانند، حافظ منافع زنان شده اند؟

قضييه آناهيد را بياد آوريم، واقعه ای که در همين نزديکی بغداد اتفاق افتاد. در ابتدا او را به درختی آويزان نمودند، و اولين تير را هم پدر او که اتفاقا وکيلی است، به او شليک نمود و پس از ان هر يک از اعضای قبيله به او تيری شليک کردند. بعد جسد او را به قطعات کوچک تکه و پاره کردند. اين برای پاک کردن لکه ننگ از
" عزت و ناموس قبيله" ، در مورد زنی است که تنها می خواسته است با مردی که دوست داشته، ازدواج نمايد. اين اتفاق در اواخر سال 2003 ، يعنی چند ماه پس از به اصطلاح " آزادي" عراق و تحت حمايت ارتش اشغالگر آمريکا رخ داده است.

در شش ماه گذشته حداقل هشت زن فقط در موصل کشته شده اند، همگی توسط گروههای اسلامی که خواهان محدود کردن استقلال زنان هستند، بقتل رسيده اند. در ميان زنان کشته شده، يک پروفسور و استاد دانشگاه از دانشکده حقوق وجود داشت که ابتدا به او شليک کردند وسپس سر او را بريدند. ديگری زن دامپزشگی بود که در راه رفتن به سر کار خود کشته شد و هم چنين خانم دکتر داروسازی که در بيمارستان ال خانساه کار می کرده است، دم درب ورودی خانه اش مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد.

در واقع تمامی اين جنايت جديد و نوظهور در تاريخ عراق عليه زنان، نه تنها تحت استيلای اشغالگران آمريکايی اتفاق می افتد، اشغالگرانی که اين جنايتکاران را افسار گسيخته کرده و رها کرده اند تا اين جنايات را انجام دهند، بلکه خود اين اشغالگران نيز به شيوه های ديگر بر جنايات عليه زنان در جامعه عراق افزوده اند. زنان عراقی بوسيله سربازان آمريکائی در زندان ابوغريب و زندانهای ديگر شکنجه شده اند. صحبت و بحث عمومی پيرامون آزار و تجاوز به زنان عراقی در جامعه کنونی عراق بشدت جزء" محرمات" و" منع شده" است، بنابراين زنانی که بدين شکل مورد تجاوز قرار می گيرند، مطمئنا هيچ فرد و يا ارگانی را ندارند که بخواهند با مراجعه به انان موضوع را مورد پيگرد قرار دهند.

مسال کاظم يکی از معدود زنانی است که توانسته است علنا از شيوه برخورد اشغالگران، زمانيکه اسير دست آنها بوده است، سخن براند. در ماه فوريه گذشته يک هليکوپتر آمريکايی بر پشت بام خانه او می نشيند، او را دستگير کرده و در حاليکه سرپوش و کلاه معروف را بر سر او گذارده و دستبند می زنند او را به زندان ابوغريب منتقل می کنند. به او اتهام داشتن شغل پليس مخفی دستگاه بعثی را زده بودند. ابتدا او را وادار
می سازند که بر روی سنگهای تيز و برنده بدود و بعد در حاليکه او را محکم بسته و آويزان کرده اند، در معرض شنيدن صدای فرياد و استغاثه مردی قرار می دهند که فرياد می زده است که " به عزت و ناموس من دست درازی نکنيد" ، مردی که همسرش در مقابل چشمان او مورد تجاوز سربازان آمريکائی قرار گرفته بود.

زمانيکه نيروهای ائتلاف جنگ در ماه جون گذشته، قدرت را ظاهرا به حکومت انتقالی موقت اياد علاوی سپردند، آنها آنچنانکه سازمان عفو بين الملل استدلال کرده است، می بايستی همزمان تمامی زندانيان را هم به دولت واگذار کنند. برعکس قوای اشغالگر ائتلاف پس از آن تاريخ، بطور غير قانونی بيش از 2000 نفر را بدون اتهام بازدداشت کرده است. تعدادی از اين بازدادشتی ها احتمالا زنان هستند اما بطور واقع آنان هزاران همسر، مادر، خواهر و ساير اعضای خانواده هستند که توسط قوای اشغالگر به جهت دستگيری مردان خانواده ، مورد رنج و فلاکت و ظلم و تجاوز قرار گرفته اند.

ما می دانيم که زنان بسياری بيرون از زندانها توسط سربازان آمريکائی مورد تجاوز قرار گرفته اند، زنانی که بهيچوجه علاقه ای ندارند که در اين مورد صحبت نمايند، زيرا به محض آشکار شدن اين تجاوزات ، بوسيله خانواده های خود کشته می شوند ( جالب است که سرباز آمريکائی با دانستن اين حقيقت که زن عراقی دهان باز نمی کند، زنان بيشتری را روز به روز مورد تجاوز قرار می دهند- م).
يکی از همکاران من در عراق زنی بنام لقا را مورد مشاوره و معالجه قرار می داد. لقا که سابقا يک زن سرباز بوده است، در نوامبر سال 2003 مورد تجاوز يک سرباز آمريکائی قرار می گيرد. حقيقت تلخ و ظالمانه اين است که اگر او به خانه باز گردد، مردان خانواده احتمالا او را برای پاک کردن لکه ننگ و حفظ " شرف و ناموس" خانواده خواهند کشت.( بر اساس گزارش خبرنگار ديگری عمده اين زنان از آن ببعد به فحشا کشانيده می شوند- م)

اگر زنان عراقی در انتخابات روز يکشنبه شرکت نمايند، چه کسانی آنجا در ليست کانديداها هستند که اين زنان بتوانند به آنان رای دهند؟ حقوق زنان بوسيله بيشتر کسانيکه در دسته جات و ليست های کانديداتوری انتخابات روز يکشنبه 30 ژانويه قرار گرفته اند، مورد چشم پوشی و بی اعتنايی شديد قرار گرفته است. بنظر می آيد که دولت آمريکا هم شديدا از اينکه عراق توسط گروههای مرتجع اسلامی و نخبگان قوم پرست قبائل اداره شود، خشنود و راضی است.
اندک اميدی است که افشا گری ها و روشنگری ها بر عليه تجاوز به زنان و آدم ربائی بتواند چندان محلی از اعراب در جامعه پيدا نمايد. در ماه سپتامبر گذشته اعتراضی زنانه بدين شکل صورت گرفت که اپوزيسيون و اشغالگران آمريکايی را با هم يکی خوانده و خواهان خروج نيروهای ميليشيای اسلامی و فراخوان برای ايجاد " خيابان های امن" برای زنان می شود. جنبش اين گروه رهبری جديد زنان پيشرو و سکولار هم بر عليه حکومت موقت اياد علاوی و هم برعليه خشونت گروههای متعصب اسلامی است. کسانيکه ما را مورد حمايت و پشتيبانی قرار می دهند، می بايستی علنا اعلام کنند که انتخابات ساختگی و دروغين روز يکشنبه را تحريم و طرد می کنند و بدين ترتيب مبارزه حقيقی خود را برای يک " عراق آزاد" اعلام کنند.

٨ مارس را در بغداد و کرکوک هم برگزار کرديم!

مردم شهر بصره در تظاهراتشان فرياد ميزدند نه اسلام! نه قرآن!

دانشجويان و جنبش سکولاريستى شهر بصره اسلاميها را شکست دادند!

ميليشياى مقتدا صدر لباس را بر تن زنان پاره کردند! مجبورشان کرديم عذرخواهى کنند!

روزنامه سراسرى اسلاميها از ترس ينار عکس او را به عنوان "شيطان" کشيد!

ينار محمد به دل اسلاميها هراس انداخته است!

رهايى زن: هوزان محمود، بسيارى از طرفداران و فعالين رهايى زن در ايران به دقت فعاليت شما را در عراق دنبال ميکنند. ميخواهيم بدانيم در ٨ مارس در عراق چه گذشت؟

هوزان محمود: من هم بسيار خوشحالم که جنبش ما تا اين حد به هم نزديک شده است. بله متاسفانه ما نتوانستيم زودتر اطلاعيه ها را و گزارشات عربى و کردى و انگليسى را ترجمه و برايتان بفرستيم. ٨ مارس امسال در عراق هم توسط سازمان آزادى زن عراق بسيار باشکوه و راديکال برگزار شد. در روز ٨ مارس در ميدان الفردوس مرکز شهر بغداد به فراخوان سازمان آزادى زن عراق بيش از ٢٠٠ نفر از زنان، فعالين و شخصيتهاى شناخته شده گرد آمده و دست به تظاهرات زدند. مهمترين شعارهاى ما در ننجا جدايى دين از دولت و زنده باد آزادى و برابرى بود. ينار محمد مسئول سازمان آزادى زن عراق، ندا مويد که يکى از فعالين آزادى زن در شهر بغداد ميباشد و حديل جواد مسئول خانه زنان بغداد که از سوى سازمان آزادى زن عراق برپا و دائر شده است در اين تظاهرات اعتراضى صحبت کردند.

رهايى زن: شما در سال گذشته هم ٨ مارس را خيلى باشکوه برگزار کرديد

هوزان محمود: بله. ميدانيد که در زمان صدام اساسا برگزارى ٨ مارس ممنوع بود. بعد از حمله به عراق و نماندن صدام، جريانات اسلامى تلاش کردند که اين نقش سرکوبگر را به عهده بگيرند. اعلام کردند که روز ١٨ اوت روز زن است چون که روز تولد فاطمه است. ما هم دست رد محکمى به سينه شان زديم. نزديک به هزار نفر در تظاهرات سال گذشته شهر بغداد شرکت کردند. ما موفق شديم که اين سنت را به جامعه عراق برگردانيم. سازمان ما يگانه صداى آزاديخواهى و برابرى طلبى زن در اين جامعه ويران شده است.

رهايى زن: براى خيلى ها جالب است بدانند چگونه ميشود در شهرى که مدام خبرهاى مربوط به آن بمب گذارى و شلوغى و ترور است، چگونه توانستيد ٨ مارس را برگزار کنيد؟ آيا با تهديدى مواجه نشديد؟

هوزان محمود: بله کار هرکولى سختى است. براى همين هم گفتم که ما يگانه صداى آزاديخواهى و برابرى طلبى هستيم. بايد اينجا تاکيد کنم که بخش اعظم اين تلاش به خاطر وجود ينار محمد است. ينار زنى است جسور، رهبرى آگاه و انقلابى. بدون حضور ينار در عراق ما نميتوانستيم جنبش برابرى طلبى را به اينجا بکشانيم. ينار به خاطر فعاليتهايش موفق شده يک شبکه از فعالين آگاه، برابرى طلب و فعال را دور اين سازمان جمع کند. ينار کسى است که در سطح بين المللى هم نقش بسيار ويژه ايى دارد. همين هفته هاى آتى من و ينار به عنوان نمايندگان جنبش برابرى طلبى به کنفرانس بسيار مهمى در آمريکا ميرويم. تصور ميکنم از ايران هم شيرين عبادى و شهلا شرکت حضور دارند. ناگفته نماند که من و ينار منافع و مبارزه جنبش برابرى طلبى عراق و ايران هر دو را نمايندگى خواهيم کرد. برگردم به سئوالتان. در بغداد اسلاميها تلاش کردند تهديد کنند. در روزنامه "الحوزه" وابسته به مقتدا صدر درست يک روز قبل از ٨ مارس عکس ينار را به صورت کاريکاتور کشيدند. او را شيطانى تصوير کرده بودند که شاخ داشت. حضور وسيع ينار در ماههاى اخير در کليه تلويزيونها و مطبوعات خاورميانه باعث شد که مقتدا صدريها اينجورى ترس خودشان را از يکى از رهبران جنبش سکولاريستى زنان در منطقه نشان بدهند. با تدابير و مراقب و هوشيارى ما، نتواننستند در برابر تظاهرات بغداد مانع ايجاد کنند.

رهايى زن: در کرکوک چه خبر بود؟

هوزان محمود: در کرکوک مراسم در يک سالن اجتماعات برگزار شد که بيش از ٥٠٠ نفر در آن شرکت کردند. ضمنا روز ٩ مارس هم در عراق ينار محمد کنفرانسى را به عنوان "زنان و قانون اساسى" برگزار کرد که در اين کنفرانس هم ٢٠٠ نفر شرکت کردند. ينار در اين کنفرانس پلاتفرمى را براى اتحاد زنان و مردان برابرى طلب عراق آورده بود که اساسى ترين نکته آن تاکيد بر مطالبات زنان و جدايى مذهب از دولت و جلوگيرى از تثبيت قوانين اسلامى و ضد زن در عراق بود. سازمان ما ميخواهد جلو تدوين و تثبيت قوانين مردسالارانه و مذهبى عليه زن را بگيرد. اين پلاتفرم مورد پشتيبانى قاطع همه قرار گرفت.

رهايى زن: آخرين سئوال ما در باره مبارزات اخير دانشجويان بصره است، جريان چه بود؟

هوزان محمود: ماجرا در روز ١٥ مارس از دانشکده مهندسى دانشگاه بصره شروع شد. دانشجويان پسر و دختر به يک پيک نيک رفته بودند که ميليشياى اسلامى مقتدا صدر ريخته و شروع به کتک زدن دانشجويان کردند. آنها ميگفتند گوش کردن موزيک و بودن پسر و دخترها در پيک نيک با هم حرام است و ممنوع! دانشجويان دست به مقاومت و درگيرى زدند. در اثر حمله وحشيانه اسلاميها، يک پسر دانشجو کشته شد. اسلاميها لباس دختران را بر تنشان پاره کردند.

اين اعتراض به اينجا محدود نماند. روز بعد دانجويان اعلام تظاهرات و اعتصاب کردند. هزاران نفر از مردم بصره اين اعتراض را مورد حمايت و پشتيبانى قرار دادند. در تظاهرات مردم بصره فرياد ميزدند نه اسلام! نه قرآن! با اين اعتراضات چنان اسلاميها تو دهنى محکمى از مردم خوردند و مفتضحانه شکست خوردند که مقتدا صدرى ها هم در مطبوعات رسمى و هم در دانشگاه بصره آمده و از دانشجويان معذرتخواهى کردند.

رهايى زن: ما اين پيروزى را به مردم شهر بصره، دانشجويان مبارز دانشگاه بصره و يارانمان در اين شهر و به سازمان آزادى زن عراق تبريک ميگوييم. با تشکر از اينکه در اين مصاحبه شرکت کرديد!

اعلام موجوديت منشور و کنگره آزادى عراق در بغداد يکى از مهمترين و شوق آفرين ترين خبرهاى سال جديد بود!

در ميان آتش و دود، ترور و فضاى سياهى که بر جامعه عراق حاکم و تحميل کرده اند، در ميان تبليغات اپوزيسيون ايران که عراق را براى مستاصل کردن و از صحنه بدر کردن مردم ايران از مبارزه براى تغيير اوضاع نشان ميدهند، نفس بلند کردن پرچمى که پرچم آزادى عراق، پرچم جهان متمدن، قطب سوم بشريت آزاديخواه و برابرى طلب عملى بسيار جسورانه، راديکال و اميدوار کننده بود.

آزادى عراق تنها و فقط با تحقق اين منشور، مقابله با هر دو قطب تروريسم و عاملين تحميل جنگ و سناريوى سياه به جامعه عراق ممکن است. آزادى زن در جامعه عراق هم تنها و فقط با تحقق اين منشور، با احياء مدنيت و التزام به حقوق مدنى، سياسى و اجتماعى کل مردم ممکن است.

ما دست ينار محمد، هوزان محمود و... يارانمان از سازمان آزادى زن عراق که از جمله موسسين کنگره آزادى عراق هستند را به گرمى ميفشاريم. به آنها و همه کسانى که موجبات بر افراشتن اين پرچم را در دل مصائب جامعه عراق فراهم کردند درود ميفرستيم و حمايت و پشتيبانى قاطع خودمان را از منشور کنگره آزادى عراق اعلام، اساسنامه آن را تاييد و از کنگره آزادى عراق تقاضاى عضويت در اين جنبش همگانى را ميکنيم.

ما به سهم خودمان تلاش ميکنيم که در داخل و خارج کشور، پشتيابى و حمايت فعالين حقوق زن را به اين آلترناتيو آزاديخواهانه جلب کنيم. ما تلاش ميکنيم تا در خارج کشور سازمانها و احزاب مدافع حق زن را به حمايت از اين کنگره جلب و موجبات نفوذ گسترده تر سياسى و اجتماعى آن را فراهم کنيم. از نظر ما سرنوشت جنبش آزادى و برابرى در عراق تاثير بلاواسطه و مستقيمى بر سرنوشت جنبش ما در ايران و کل موقعيت سکولاريسم و برابرى طلبى در منطقه و در سطح جهان دارد. ما تمام قواى خود را براى به پيروزى رساندن اهداف کنگره آزادى عراق دوش به دوش ساير نيروها و شخصيتهاى عضو، موسس و حامى اين جنبش بکار ميگيريم.

کانون مرکزى رهايى زن، مسئولين و دست اندرکاران اين سازمان متفقا و به اتفاق آراء اعلام کنگره آزادى عراق را يک گام مهم و ارزشمند در راه تقويت جنبش آزاديخواهانه و برابرى طلبانه در منطقه و در جهان و بويژه در خود عراق ارزيابى ميکند. با افتخار و غرور حمايت بى دريغ خود را از اين جنبش اعلام ميکند!

زنده باد کنگره آزادى عراق!

زنده باد آزادى و برابرى!

طی روزهای بیست و چهار تا بیست و نهم زانویه همزمان با دوران برگزاری انتخابات در عراق مصاحبه ها و مقالات ینار محمد و هوزان محمود از  سازمان آزادی زن عراق در باره اسلام سیاسی و موقعیت زنان در عراق فعالیتهای سازمان آزادی زن در عراق اشغالگری آمریکا و انتخابات در عراق در رسانه های بین المللی ,CNN  BBC  ,  World ,BBC2,  اندیپندنت و گاردین و وب سایت های متعددی از جمله سایت مایکل مور هنرمند منتقد  سیاستهای آمریکا  در عراق منتشر شد. مصاحبه های ینار و هوزان و نوشته های آنها انعکاس وسیعی در میان مردم آزادیخواه و حق طلب در نقاط مختلف جهان و نقش مهمی در طرح واقعیات زندگی مردم در عراق  را داشت. 

رهايى زن: لطفا خودت را معرفى کن، چند سال دارى؟ شغلت چيست؟ کجا بدنيا آمدى؟ از کى فعاليت در عرصه حقوق زن را آغاز کردى؟ چه فعاليتهايى تاکنون داشته ايى؟هوزان محمود: من هوزان محمود هستم و ٣١ سال دارم و در شهر سليمانيه عراق بدنيا آمده ام. اجازه بدهيد ابتدا تبريکات صميمانه خود را به همه دوستانم که با هم سازمان رهايى زن را تاسيس کرديم و به همه زنان در بند ايران به خاطر ايجاد اين سازمان اعلام بکنم. و با سپاس از وقتى که در اختيار من گذاشته ايد. شغل فعلى من مشاورت حقوقى زنان پناهجو در رابطه با خشونت خانوادگى و ساير مشکلاتشان ميباشد.من فعاليت در عرصه زنان را بصورت متشکل و حرفه اى از بدو حمله قلدر منشانه آمريکا به عراق در رابطه با جنبش ضد جنگ آغاز کردم و در همين رابطه در تظاهراتها و تجمعات و سمينارهاى مختلف در بريتانيا و ساير کشورهاى اروپايى ( فرانسه، يونان، ايتاليا، آلمان و اسکاتلند) شرکت فعال کرده و در اثر اين فعاليتها به سرعت شناخته شدم و در ميان افکار عمومى مردم غرب به زبان گوياى وضعيت حال زنان و کارگران و ساير مردم عراق تبديل شده ام.در لندن عضو سخنرانان جنبش ضد جنگ بودم و در ميتينگهاى صدها هزار نفرى که در اين شهر برگزار ميشد از مصائبى که اين جنگ بر ميليونها انسان تحميل خواهد کرد، صحبت کرده ام و با دهها راديو و شبکه تلويزيونى و روزنامه هاى پر تيراژ جهان مصاحبه کرده ام.مقالاتى را که راجع به وضعيت زنان عراق نوشته ام در روزنامه هاى مانند گاردين و جريانات چپ و وب سايتهاى مختلف و ضمنا به زبانهاى گوناگون ترجمه شده است، از جمله کشورهاى يونان و فرانسه، ايتاليا، اسپانيا و روسيه و اسکانديناوى گرفته تا آمريکاى لاتين، هند، پاکستان و بنگلادش ترجمه شده است.راه انداختن کمپينهاى بين المللى مختلف بر عليه قتل و ربودن زنان عراق، کمپين بين المللى عليه لايحه ١٣٧ شوراى حکومت موقت عراق که در ژانويه ٢٠٠٣ مطرح شده بود. بر اساس اين قانون، شريعت اسلام در عراق لازم الجرا ميشد که به يمن تلاشهاى وسيع و بين المللى ما و انسانهاى بيشمارى وادار به عقب نشينى شد. کمپين بين المللى در دفاع از جان و امنيت ينار محمد رئيس سازمان آزادى زن در عراق که توسط جريانات آدمکش اسلامى بخاطر فعاليت و دفاع از حرمت انسانى زنان تهديد به مرگ شده بود، از جمله فعاليتهاى من در اين مدت ميباشد.

رهايى زن: اکنون مشغول چه فعاليتى هستى؟هوزان محمود: اکنون کماکان سر دبير نشريه سازمان آزادى زن عراق بزبان انگليسى هستم و در سمينارهايى که در نقاط مختلف بريتانيا و اروپا تشکيل ميشود و من بعنوان سخنران دعوت ميشوم شرکت ميکنم. علاوه بر اينکه بطور روزمرده در يک سطح اجتماعى هم مدام به کمک زنان پناهجو از طريق شغلم در انگليس ميپردازم.يادم رفت بگويم که هم اکنون ما يک کمپين مهم را در دستور کار گذاشته ايم. ميدانيد همسنگران زن ما در عراق تحت شرايط خطرناکى کار ميکنند. هم جنبش اسلام سياسى، هم سنن عقب مانده و مردسالار مدام رهبران و فعالين ما را تهديد ميکند. هم اکنون من کمپينى براى دفاع از ساکار احمد يکى از فعالين مدافع حقوق زنان در اربيل عراق که توسط برادرانش مورد تهديد قرار گرفته است، را در دستور کار گذاشته ام. ساکار احمد اولين زن شجاع جنبش برابرى طلبانه زن در عراق است که "خانه زنان" را تاسيس کرد. اين اولين خانه زنان در آنجا بود.

رهايى زن: اين واقعيت را که تعدادى از رهبران و فعالين جنبش حقوق زن در عراق جزو هيئت موسس سازمان رهايى زن هستند چگونه توضيح ميدهى؟ هوزان محمود: ما بر اين اعتقاديم که ستم بر زن ريشه در کل نظام اقتصادى و سياسى حاکم دارد. ببينيد ستم بر زن الان يک وجه مشخصه دنياى امروز است. اين ستم در همه جا وجود دارد. خواه در عراق، يا افغانستان، ايران يا هند، آلمان يا آمريکا. درجه اين ستم و خشونت، نوع آن، فقط متفاوت است که اين البته به درجه قدرت مبارزه مردم بستگى داشته که توانستند آن را مهار کنند. حال من فکر ميکنم که مبارزه عليه ستم و تبعيض به زن هم يک مبارزه مهم و همبسته است. اگر چه در کشورهاى متفاوت، رنگ و بوى متفاوتى دارد. ولى مبارزه زن عليه خشونت، هر چه همبسته تر و متحدتر باشد، معلوم است که قويتر است. جنبش اسلام سياسى که دشمن ماست به شناسنامه کسى نگاه نميکند. به قول خودشان ميخواهند جهان را مسلمان کنند. در قلب اروپا ميخواهد حجاب بر سر کودکان بکند. و حقوقى هم که ما براى آن مبارزه ميکنيم جهانشمول است. من از همه زنان فعال منطقه دعوت ميکنم که فعاليت ما و فعاليت رهبران و فعالين جنبش رهايى زن را در اين سازمان تقويت کنند.در عراق به يمن جنگ ويرانگرى که دولت آمريکا و متحدانش بر مردم اين کشور تحميل کردند، شرايط غير قابل وصفى بر کل مردم و بويژه زنان اين کشور بدليل جان گرفتن جريانات کثيف و جنايتکار اسلامى و دست بالا پيدا کردن تروريسم اسلامى، حاکم شد است و به اين اعتبار هم يک هم سرنوشتى عميق و همه جانبه اى در بين ما و زنان تحت آپارتايد جنسى در کشور همسايه (ايران، افغانستان و ساير کشورهاى اسلام زده) بوجود آمده و اين اقدام ما گام کوچکى در پاسخگويى به اين مهم ميباشد. ما اميدواريم که با کمک هم بتوانيم يک مجمع بزرگ زنان و فعالين و رهبران جنبش حقوق زن در خاورميانه را برپا کنيم.

رهايى زن: دوست داريم بدانيم که هم اکنون در عراق زنان چه موقعيتى دارند؟

هوزان محمود: همزمان با دريافت سوالات شما ايميلى را از شهر موصل در عراق دريافت کردم که حاکى از ترور ٧ زن در ٤ ماه اخير بدلائل مختلف بود. شغل اين زنان از جمله رئيس دانشگاه حقوق، دکتر، داروساز و چهار تن از آنان زنان کارگر بوده اند که در مسير رفتن به سر کار مورد حمله مسلحانه قرار گرفته اند.تجاوز به زنان در زندانها از جانب نيروهاى آمريکايى و متحدانش و همچنين بدليل حضور جريانات اسلامى، تهديد، ارعاب و تحميل پوشش اسلامى در شهر و ترساندن زنان در رفتن به بيرون بدون همراهى فرد مذکر خانواده جزو اشکال روتين خشونت اين جريانات در اين جامعه بدل شده است..شايان توجه است که زنانى که از جانب نيروهاى آمريکايى مورد تجاوز قرار گرفته اند توسط خانواده هاشان بخاطر اينکه ميگويند "آبرويشان رفته است" و به خاطر "حفظ ناموس" بقتل ميرسند. آمريکاييها تجاوز ميکنند، مردسالاران "خودى" به قتل ميرسانند! .زنان زيادى مورد تجاوز قرار گرفته اند اما بدليل ترس از کشتن و "آبروريزى" از بيان آن خوددارى ميکنند. سازمان ما با دو تن از اين زنان ارتباط دارد و آنان را از هر لحاظ ممکن يارى ميدهد.

رهايى زن: به چه وسيله شما توجه جامعه را نسبت به مبارزه و حقوق زنان جلب ميکنيد؟ آيا در عراق شما دفاتر و يا محلهايى براى رجوع مردم داريد؟ کجاها؟

هوزان محمود: حضور در محلات، محل کار (دانشگاهها، بيمارستانها، کارگاهها و ...) که زنان در آنها مشغول بکار ميباشند.ما دفاترى را داريم که مسئولين و فعالين سازمان آزادى زن به فعاليت مشغولند و بطور گسترده و وسيعى با مردم در تماس ميباشند و کمپين و تظاهراتهاى متعدى را در رابطه با تروريسم و اشغالگرى آمريکا سازمان داده ايم و همچنين در گراميداشت روز جهانى زن در بغداد تظاهراتهاى بزرگى را در برخى از شهرهاى عراق سازمان داديم و بعنوان يگانه سخنگوى جنبش برابرى طلبى در عراق ظاهر شده و اين جنبش را در سطح بين المللى نمايندگى کرديم، ما تلاشهاى مذبوحانه جريانات متعدد سازشکار و مماشات جو با جريانات اسلامى را افشا و رسوا و منزوى کرده ايم. در اين رابطه در داخل و خارج عراق، فعالين و مسئولين سازمان ما تاکنون در مقابل دوربينهاى جهان و روزنامه ها از حقوق برابر زنان و جان و امنيت آنان دفاع کرده اند. اکنون ما دو شلتر (خانه امن) براى زنان را ايجاد و اداره ميکنيم که در آنها تعدادى از زنان فرارى از خشونت نگهدارى مى شوند.

رهايى زن: در خارج کشور چه ميکنيد؟

هوزان محمود: ما در کشورهاى متعدد اروپا و آمريکا و استراليا شبکه اى از فعالين و نمايندگان سازمان آزادى زن را داريم که جنبش حق طلبانه زن در عراق را نمايندگى ميکنند و کمپينها را سازمان ميدهند و حمايت سياسى، معنوى و مالى نهادهاى مختلف سياسى و اجتماعى و اتحاديه اى کارگرى و تشکلهاى زنان را در سراسر جهان جلب ميکنند و موفقيتهاى چشمگيرى را تاکنون داشته ايم.نشريات ما بزبانهاى آلمانى و انگليسى منتشر ميشوند و داراى وب سايت بزبانهاى عربى و انگليسى ميباشيم.با چنين فعاليتهايى توانسته ايم به هم سرنوشتانمان در سراسر جهان نشان بدهيم که تلاش ما نيز براى رهايى و برابرى بخشى از جنبش عظيم جهانى براى اين حقوق جهانشمول ميباشد.

رهايى زن: همين جا ميخواهيم از شما، با وجود فعاليتهاى بسيارى که داريد قول بگيريم که نشريه انگليسى زبان ماهانه رهايى زن را نيز منتشر کنيد!

هوزان محمود: در حد امکان قطعا دريغ نخواهم کرد اما به کمک نياز دارم و از اين فرصت استفاده ميکنم و از همه کسانى که در اين زمينه توانايى دارند دعوت به همکارى همه جانبه از نوشتن به زبان انگليسى و ترجمه مقالات و مطالب ميکنم.